Kategori: Günlük

5 Ocak 2026, Pazartesi.
Somerset, Pennsylvania.

Yeni bir yıl başladı. Hemen heyecan arayışı da başlar yeni bir yıl başlayınca. Acaba yeni bir şey olacak mı? Yeni bir şey olmazsa çok sıkılır insanlar.

Ve yepyeni bir şey oldu. Başkanımız Donald Trump, Venezuela'ya gitti, oranın başkanını çuvala koyup Amerika'ya getirdi. Yani daha ne olsun? Al sana heyecan.

Böyle bir şey tahmin edilebilir miydi? Çok zor. Ve daha bununla da bitmedi. Grönland var sırada. İran'da olaylar var. Küba'yla ilgili bir şeyler söyleniyor.

Adrenalin had safhada. Sıkılmamız imkansız. Maç izler gibi izliyoruz. İyi olan kazansın.

28 Aralık 2025, Pazar.
Kimball, Nebraska.

Soğuk mevsimin sabahları akşamdan kalmadır. Yüzüne baksan kusacakmış hissi uyandırır. Kusmamazlık da etmez zaten: bir gün yağmur, bir gün kar; her gün çamur, her diyar.

Cumartesi sabahı Kuzey Indiana'da uyandım ve Illinois'e sürdüm. Sınırı geçer geçmez Boşnak yemekçiden patatesli börek ve ayran satın aldım. Üstüne de bi dilim çikolatalı pasta, bir bardak çayla beraber.

Çalıştığım şirketin park alanına vardığımda tırımı değiştirdiler. Sallanan Volvo'yu oraya bıraktım, orda canavar gibi bir Kenworth'a aldım eşyalarımı ve bu araçla yoluma devam ettim.

Geç kalmak için bahanem de hazır olmuş oldu böylece. Salı sabahı da sosisleri iki saat gecikmeli teslim ettim Calexico'daki Cervantes'e. Açıkçası Cervantes'in umrunda bile olmadı. Orda çalışan yaşlı dayının en büyük derdi sosisleri aldıktan sonra trailer'ın içini yıkayıp yıkamamasını istememdi. Yıka dersem 45 dolar kazanacaktı dayı.

19 Aralık 2025, Cuma.
Coldwater, Michigan.

Kışın gelmesine 2 gün kaldı. Gündüzler, gündüz değil kuzey tarafında. Kar yağışının içinde geçti sabah. Donuyorum tırdan her indiğimde.

Şimdi burdan sosis yükleyecekler 20 ton bu akşam ve bu sosisleri Meksika sınırına, California'ya götüreceğim birkaç gün yol giderek.

Geçen hafta da elma taşımıştım Washington'dan California'ya. Sonra biber aldım California'dan New York'a götürdüm. Dün de yaprak yüklediler New Jersey'den, Michigan'a getirdim. Ne yaprağıydı bilmiyorum ama yükleyenler de Araptı, Michigan'da indirenler de. Belki de dolma için, sarma için gerekli olan yapraklardı, dikkat etmedim.

9 Aralık 2025, Salı.
Wapato, Washington.

Ezilmişliğini çoktan sindirmiş halkın genç üyeleriyle gülüşüyoruz meşrubatlarımızı yudumlarken.

Buraya park etmenin bedeli 10 dolar. Ancak marketten 25 dolarlık alış veriş yaparsan o zaman park ettiğin için bir bedel ödemek zorunda değilsin sabaha kadar.

Sandviç, kruvasan, fıstık, çay aldım bir türlü 25 dolara tamamlayamadım. Gözüme değişik bir meşrubat çeşidi ilişti. Kasadaki çocuğa onu sordum. Güzel bir şey dedi, ben içtim, ben severim dedi. Bir tane ona aldım, bir tane de kendime aldım.

0 Kasım 2025, Pazar.
Haw River, North Carolina.

Hayat kısa ve biz yeteri kadar sevişemiyoruz. Borçlarım bitse de, escortlarla buluşabilsem yeniden. Balık etli kadınları çok özledim.

Babamın ölümü sarsmadı beni. Farklı bir enerji geldi bana o günden sonra. Daha güçlü olmam gerektiğini hissettim. Daha çok gülmeliyim. Daha çok eğlenmeliyim. Daha çok var olmalıyım. Çünkü sırada ben varım. Ve göz açıp kapayıncaya kadar bitecek zamanım.

Ölüm muhteşem bir şey aslında. Kaybettiğimiz ve aradığımız huzur orda. Ancak hayat da eğlenceli bir oyun. Başladık ve bitsin istemiyoruz.

Bir gün biteceği ise garanti. O açıdan da rahatız. Şımarıklık yapıp yalandan bitmemesini istememizde bir sorun yok. Nasıl olsa bitecek. İstesek de istemesek de sonsuz huzur bizi alıp götürecek.

En eğlenceli oyun bile baş ağrısı yaratır bir süre sonra. Yorar. Yorulursun.

Işıklar sönecek ve gözlerimiz uykuya dalıp rahatlayacak. Ancak şu an ışıklar açık. Ben dolgun memeler görmeyi özledim hazır ışıklar açıkken.

23 Kasım 2025, Pazar.

Babam vefat etmiş bu sabah.

Annem Alzheimer benim. Bugün durumunda bi tuhaflık hissetmiş babam. Acili aramış annem için. Ama sanıyoruz ki o an anneme bir şey olacak diye büyük üzüntü yaşamış ve zaten hasta olan kalbi de bu üzüntüyü kaldıramamış.

Çünkü anneme sarılı halde ama kalbi durmuş halde bulmuşlar babamı eve vardıklarında.

Vicdanı rahat etmiyordu. Kendini de suçluyordu annemin düştüğü durum için.

Haksız değildi. Hepimiz suçluyduk annemin durumuyla ilgili. Hepimiz çok üzdük onu. Ama tabii belki de en çok babam üzmüştür. Sonuçta en yakını babamızdı. Kocasıydı.

17 Kasım 2025, Pazartesi.
Buffalo, New York.

Mesleği nedeniyle irileşmiş kamyoncuların gözlerindeki ışıklarsınız hep. Parlıyorsunuz uzaklarda. Doğru düzgün aydınlatmasanız da etrafınızı, yine de bi umutsunuz yalnız yaşayanlar için. Başımız sıkışırsa size sığınırız.

Geyikler var yolun kenarında. Az sonra tırın altında kalıp ezilecek bir tanesi. Geyikler var yolun kenarında. Güzel gözlü, güzel burunlu, güzel kuyruklu geyikler. Tıpkı Kübra gibi. Kübra da güzel gözlü, güzel burunludur. Kuyruğu olmasa da, güzel bir poposu vardır ayıptır söylemesi.

Geçen hafta haftaların en kazançlısıydı. Üç bin dolardan fazla kazandım bir haftada. Noel sezonu hissettirmeye başladı kendisini. On bir ayın sultanı Kasım'da başlar okyanus ötesinde. Kara Cuma'dan Noel bayramına kadar satabildiğini satacaksın.

11 Kasım 2025, Salı.
Pearl, Mississippi.

South Carolina'dan, buraya tavuk getirdim. $2000. Yedi yüz dolar benim. Yarın da burdan yük alıp Utah'a gitcem. O da $3000. Onun da bin doları benim. 45 bin dolar olan borcum da, şu an 29 bin doların altına düştü. Her hafta 1500-2000 ödemeye devam etmem lazım. Ne kadar hızlı kapatırsak bu borçları, o kadar erken kurtuluruz çalışmaktan ve biraz dinleniriz belki. Tijuana'ya gidip 18'lik kızların ellerinden masaj hizmeti almak için sabırsızlanıyorum.

Ben 37 yaşındayım. Marilyn Monroe, Prenses Diana ve Bob Marley ise 36 yaşında hayata veda etmişlerdi.

Benimki gibi bir 37 yıl mı yoksa Marilyn'inki gibi, Diana'nınki gibi veya Bob'unki gibi bir 36 yıl mı?

Her halükarda koca bir ömrü geride bıraktım. Harika bir 37 yıldı. Kimi zaman tatlı kızlar vardı. Kimi zaman zor geçen günler. Açlık, kıtlık görmedim hiçbir zaman. Sürekli çalışıyordum. Sürekli hesabımda bir miktar para oluyordu. En sevdiğim şeylerden biri de yemek yemekti. Asla aç kalamazdım. Açken ben, ben değildim.

2 Kasım 2025, Pazar.
Rock Springs, Wyoming.

Washington Chehalis'ten, Dallas'a 20 ton bezelye götürüyorum. Yolun uzunluğu 2142 mil. Fiyat $6250. Şoför olarak %30'u benim: $1875. Cuma aldım, Pazartesi bırakacağım. Yani 3 gün yol. Günlük $625. Allah bereket versin.

Cuma yine hesabıma $3000 civarı yatar. Hemen $300 babama, $100 kardeşime gönderirim. $250'lık Bitcoin alırım. Burs verdiğim bi kızcığaz var, ona $100 gönderirim. $400 kendime ayırırım. Geri kalanı da kredi kartlarına gömerim kısmetse. En son 31 bin dolar falan borcum kalmıştı.

Bu burs muhabbeti de, burs değildi aslında ancak kader ağlarını ördü. Biz aslında yıllardır oynaşıyorduk mesajlarda. Ama tabii kız, kızım yaşında. O mesajlaşmaların, muhabbetin, ilişkinin karşılığında maddi yardımda bulunuyordum esasen.

29 Ekim 2025, Çarşamba.
Riverside, California.

Hazır vakit varken yazayım. Bazen uzun süre 5 dakika ayıramayacak oluyorsun kaleme ve deftere.

Çaylak olmanın en kötü yanı kaydet tuşunun çalışmaması. Kenara kaydetmek sözlüğün en önemli özelliklerinden biri. Böylece yazdığını okuyup, imla hatalarını düzeltebiliyorsun mesela.

İşte çaylakken yapamıyorsun bunu. Yoksa ömür boyu çaylak da kalabilirdim. Dert değil.

Benim amacım içimi boşaltıp rahatlamak. Yüz bin tane amacım da olabilir ama en önemlilerden bir tanesi bu.

Sergen Yalçın ve Beşiktaş videolarıyla vakit öldürüyorum. Beşiktaş güzel takım. Renkleri güzel bi kere: siyah beyaz. Sarı lacivert veya sarı kırmızı eksik hissettiriyor bana. Bir boşluk oluşuyor içimde. Ancak siyah ve beyaz bütün her şeyi ifade edebiliyor gibi geliyor.