12 Mayıs 2026, Salı.
Rockford, Illinois.

Tır ustada ve ben izin günümdeyim. Sosyalleşmek için güzel bir fırsat. Alış veriş merkezindeyim. Kızının komik hallerini izleyen bir babanın gülümsemeleri ısıtıyor içimi. Hatıralara dalıyorum. Kız kardeşimin küçüklüğü ve babamın gençliği geliyor gözümün önüne. Geçen yıl bir sabah babam öldü. O gün bugündür de gülmedi kardeşimin yüzü.

Şimdi yine AVM’deyim. Hala o adam orda. Hala kızı gülümsetiyor babasını. Ancak bir gün ölecek bu adam. Ve uzun süre gülemeyecek bu kız.

Annesinin desteğini arkasına almış kasiyerle kavga eden bir kadın var. Yıllar önce aynısını annemle kardeşim de yapmıştı birlikte. Şimdi annem Alzheimer. Kardeşim onun altını değiştiriyor.

Kasiyere karşı kızını savunan şu kadın, Alzheimer olacak belki bir gün. Kendisini bile savunamayacak, bırak kızını. Hiç istemediği şeyler yapacak. Çocukları kahrolacak.

Oğlunun omzunda kolu, onu bu yaşa getirmenin gururu dolu adamlar geçiyor. Komşumuz da böyleydi. Sonra oğlu öldü trafik kazasında. Küçüldü adam, büzüldü, ufaldı, iki büklüm oldu.

Bu adam da kaybedecek oğlunu belki. Hayatın kimseye merhameti yok ki.

Mutluluklar ve acılar var her yerde. Mutluluk olmasa da olur bence. Ancak acılar “olsa da olur” şeyler değil. Ben o kadar güçlü değilim. Kaldıramam. Çıldırırım. Onun için çocuk yapmadım. Bunun için minnettarım.