Bi komşumuz vardı, adı Şehsuvar. İri yarı da bi adamdı. Bi gün ters bi günündeydi herhalde “oynamayın lan burda top. Hadi dağılın. Dağılııınn hıamına goyiim!” diye bağırdı bu böyle biz top oynarken. 10 yaşında falanım sanırım o zaman. Sinir oldum. Biraz da şımarıktım.

“Şehsuvar. Kocaman da götün var!” diye kendimce muziplik yaptım, laf soktum, laf attım, güldürdüm diğer piçleri, kendim de güldüm piç piç.

Şehsuvar 27-28 yaşında bi delikanlı. Kendince bi ağır abi. Zoruna gitti bu 10 yaşında bebenin, böyle aptal saptal bişi söyleyip diğer veletlerle birlikte onunla dalga geçip, piç piç gülmesi. Hiçbişi demedi. Aramızda 25-30 metre falan mesafe vardı. Hızlı hızlı bana doğru yürüdü. Kulağımın dibine şlaaap diye bi tokat indirdi.

Feleğim şaştı amk! Bıraktım yere kendimi. Güneşin altında akan burun ve gözyaşı karışımı sıvıyla zarıl zarıl ağlamaya ve “ne vuruyon be el kadar çocuğum ben” deyip ağlamaya başladım. Bu sefer ben rezil olmuştum. Gururuma yediremedim.

Koştum amcamlardan babamı çağırdım. Babam, amcam birlik olup Şehsuvar’ın üzerine yürüdü. Şehsuvar’ın babası, kardeşi olayı duyup bizimkilerin üzerine geldi. Mahallenin ortasında tekmeli-tokatlı bi kavga oldu. Bok gibi hissediyodum. Sanki dünya savaşı başlamıştı ve sebebi götü boklu bendim.

Neyse, nasıl oldu bilmiyorum aklıselim diğer mahalleliler falan ortalığı yatıştırdı. Bikaç gün sonra her kes hafif hafif yumuşamaya tekrar selamlaşmaya falan başladı.

Şimdi lafım sana ey sokakta top oynayan çocukları kovan insan, ne kovuyon oolum el kadar çocukları?! 🙁 Şaka, şaka kovacan tabi. Buna kafa mı dayanır amk? Ama bu el kadar piçlerle muhatap olma. Daha yetkili mercilere git. Ne biliim babaya, mahallenin muhtarına git. Belediye başkanına, başbakana yaz. Olmadı Çarşı grubundaki abilerine ilet onlara müdahale etsin ama muhatap olma benim gibi popokafalı çocuklarla. Sonra matah bişey zannedip küfrediyoz, kavga çıkıyo amk!

— Adettendir – bu da böyle bi anımdır.