Vakit yok ya. Vakit yok pek. Yani var da, buraya ayırasım gelmiyor. Onun yerine Beşiktaş maçları izliyorum. Maç bitiyor Beşiktaş ile ilgili yorum, analiz programları izliyorum. Bunlar beni mutlu ediyor. Ne güzel dinden, siyasetten uzak bir şey en azından. Sergen’i de seviyorum çok. Takım da taş gibi oldu zaten. İyi güzel böyle yani. Agbadou, Murillo, Ndidi, Orkun, Olaitan, Cerny, oh. Hayat çok kısa. Değmez ciddiye almaya, üzülmeye. Üzüleceksen Beşiktaş kaybettiğinde üzül. En büyük derdin bu olsun. Bu da dert değil zaten. On numara.

Ateş düştüğü yeri yakar. İran’a düşen bomba İran’dakileri öldürür. Beni bağlamaz. Beni anca İran’ın atacağı ve benim kafama düşecek bomba ilgilendirir. Hatta o bile ilgilendirmez amk. En fazla düşer kafama, ölürüm, olur biter. Mis. Sokayım böyle hayata zaten. Sanki 38 yıl önce hayatta mıydım? Değildim. E? Ne yani bu kadar abartacak ne var? Yaşa olduğu kadar, sonra da öl, geber siktir git. İster yaşlan geber siktir git, ister çocuk yaşta geber siktir git. Tabii bana kolay bunları söylemek. Çocuk yaşta gebermedim ya. Ama bilseydin 40 yaşıma geldiğimde böyle boktan bi insan olacağımı, gebertmez miydin beni beşikte? İşte. Bugün beşikte gördüklerin de 40 yıl sonra benim gibi öküzün teki olacaklar. İnanmıyorsan 40 yıl sonra kontrol et. Tamam tamam, tek öküz benim. Beşiktekiler büyüyüp hepsi birer melek olacak. Ne bileyim abi. Böyle boş boş, sik sik konuşuyorum. Konuşmasam, yazmasam daha iyi değil mi? E işte yazmıyordum zaten. Hadi görüşürüz. Oyuna devam. Bitince de ağlamak yok. Bu bi oyun sonuçta. Eğlenmek için var.