14 Şubat 2026, Cumartesi.
Liverpool, New York.

Yaşlandıkça yazmaktan da utanır oldum. Ne kadar boş biri olduğumun farkına daha çok varıyorum her geçen gün. Bütün yazılar çöp, bütün düşünceler abes.

Yükün hafifliyor böyle söyleyince. Gözünü kapatıyorsun ve güneş açıyor dudaklarının kenarlarında. Kabul ediyorsun hayatı olduğu gibi: saçmalıklarıyla, anlamsızlıklarıyla, heybetiyle ve gökkuşaklarıyla.

Uzun bir süredir Sergen Yalçın’la oyalıyorum kendimi. Yenmesi ve yenilmesi umrumda değil, dört gözle bekliyorum maçtan sonraki açıklamalarını. Bir duruluk var bu adamın anlatımında. Düz, süssüz, gerçek, çıplak ve eğlenceli. Mutlu ediyor beni her cümlesi. Yalan yok, acı tatlı gerçek var, işitmek isteseniz de, işitmek istemeseniz de.

OnlyFans’te tanımadığım adamlarla kardeş kardeş paylaştığımız afetlere yazıyorum: “Çok değerlisiniz. İyi ki varsınız.”

Çıplak görmediğim afetlerin varlığı ne, yokluğu ne benim için. Ben afete afet demem, OnlyFans’i olmadıkça.

Benden yıllar yıllar sonra doğup, benden yıllar yıllar önce ölen genç çılgınlar: Beni heyecanlandırıyor cesaretiniz. Doğdunuz, inanmadıklarınızla vakit kaybetmediniz, inandıklarınız için öldürdünüz, şarkı söylediniz ve öldünüz.

Güya büyüğünüz olacaktım. Hala hayattayım. Sizin kadar yaşamadım. Hak etmedim de zaten sizinki gibi curcunayı.

$16600 borcum kaldı. Bir zamanlar $45300’dü galiba bu borç.

Geçen hafta:
$1950’a Oneida New York’tan, Hagerstown Maryland’e;
$2900’a Jonestown Pennsylvania’dan, Lansing Michigan’a;
$3700’a Sparta Michigan’dan, Hernando Mississippi’ye;
$3100’a Southaven Mississippi’den, Denver Pennsylvania’ya sürdüm.

Bana ödenen %30, $3495 etti. $400 annemle kardeşime, $200 eski eşime, $200 da OnlyFansçi kızlara gönderdim.

Birkaç ay sonra borçlar bitecek. OnlyFansçi kızlara daha çok destek olabileceğim diye çok sevinçliyim.